เงามายาในใจ: higherself คดีอาถรรพ์

ชีวิตผมผ่านมาเยอะ พอที่จะรู้ว่าบางสิ่งบางอย่างมันซับซ้อนกว่าที่ตาเห็นเสมอ คดีฆาตกรรมของอาจารย์ปราชญ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิญญาณคนดัง มันตอกย้ำความจริงข้อนี้อีกครั้ง ร่างไร้วิญญาณของเขาถูกพบในสภาพประหลาดกลางห้องทำสมาธิ รายล้อมด้วยสัญลักษณ์โบราณและคำพูดปริศนาที่ผนังห้อง "ฉันได้พบกับ higherself ของฉันแล้ว... และมันต้องการอิสรภาพ" คำว่า higherself นี่แหละที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วหนักกว่าทุกครั้ง

เงาสะท้อนในกระจกบานเก่า

ผมชื่อสารวัตรเมธี อายุปูนนี้ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะจนผมมักจะมองโลกแบบเรียบง่าย ไม่ค่อยเชื่อเรื่องอะไรที่มันซับซ้อนเกินจริง แต่คดีนี้มันต่างออกไป อาจารย์ปราชญ์เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ชี้ทางให้ผู้คนเข้าถึง 'higherself' ซึ่งเป็นตัวตนสูงสุด หรือจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของแต่ละคน เขาเชื่อว่ามันคือแก่นแท้ของความดีงามและปัญญา การตายของเขาจึงสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่ววงการ นักเรียนของเขาหลายคนยืนยันว่าอาจารย์ปราชญ์กำลังเข้าสู่ขั้นสูงสุดของการค้นพบ higherself ของตัวเอง แต่มันจบลงแบบนี้ได้ยังไง ผมมองรูปถ่ายของอาจารย์ที่ยิ้มกว้างในห้องทำงาน ภาพสะท้อนของชายผู้เปี่ยมไปด้วยความสงบ ทว่าเบื้องหลังรอยยิ้มนั้นกลับซ่อนปริศนาที่ไม่อาจหยั่งถึง

เสียงกระซิบจากก้นบึ้ง

ยิ่งสืบไปลึกเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งพบว่าแนวคิดเรื่อง 'higherself' ของอาจารย์ปราชญ์นั้นมีหลายแง่มุม บางคนมองว่ามันคือแรงบันดาลใจอันบริสุทธิ์ บางคนมองว่ามันคือภาพลวงตาที่สร้างขึ้นเพื่อหลีกหนีความจริง นักเรียนคนหนึ่งเล่าให้ผมฟังว่า ช่วงหลังอาจารย์ปราชญ์มักจะพูดถึง higherself ของตัวเองในลักษณะที่แปลกประหลาด ราวกับว่ามันมีชีวิตจิตใจแยกออกมาต่างหาก บางครั้งดูเหมือนว่าเขากำลังต่อสู้กับมันด้วยซ้ำ ผมเริ่มรู้สึกว่า higherself ไม่ใช่แค่แนวคิดทางจิตวิญญาณอีกต่อไป แต่มันคือตัวแปรสำคัญในคดีนี้ มันเริ่มคล้ายกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของจิตใจใครบางคน และผมก็เคยได้ยินเสียงแบบนั้นมาบ้างในชีวิตตัวเอง เสียงที่บอกให้ทำอะไรบางอย่างที่สวนทางกับความรู้สึก

ปมเชือกแห่งอดีต

ระหว่างที่ผมพยายามทำความเข้าใจ higherself ของอาจารย์ปราชญ์ ผมก็เริ่มย้อนมอง higherself ในแบบของผมเอง ผมก็มีช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจในอดีตที่ค่อนข้างพลิกผัน บางทีผมก็ถามตัวเองว่า "ถ้า higherself ของผมนำทางผม ผมจะตัดสินใจต่างออกไปไหม?" ความทรงจำเก่าๆ ที่ผมพยายามจะฝังกลบมันก็ผุดขึ้นมา มันเป็นปมในใจที่ผมไม่เคยคลี่คลาย ผมนึกถึงคดีเก่าๆ ที่ผมตัดสินใจผิดพลาดไปบ้าง เพราะความเชื่อมั่นในตัวเองที่มากเกินไป หรือเพราะความหวาดกลัวบางอย่างที่ผมไม่อยากยอมรับ บางที higherself มันอาจจะไม่ใช่แค่ตัวตนสูงสุด แต่มันคือภาพรวมของทุกสิ่งที่เราเป็น ทั้งด้านสว่างและด้านมืดที่เราพยายามจะซ่อนไว้ ความจริงแล้ว higherself ของอาจารย์ปราชญ์อาจจะไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างที่เขาพยายามจะนำเสนอ มันอาจจะเป็นเพียงภาพสะท้อนของความกดดัน ความคาดหวัง หรือแม้กระทั่งความกลัวที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึก

แสงเรืองรองยามรุ่งอรุณ

ผมเริ่มมองเห็นรอยแตกในกำแพงที่อาจารย์ปราชญ์สร้างขึ้น เขาไม่ใช่คนที่บริสุทธิ์อย่างที่ทุกคนเชื่อ และ higherself ของเขาก็ไม่ใช่แสงสว่างที่นำทาง แต่เป็นแรงผลักดันที่บิดเบี้ยวจากความต้องการบางอย่างที่ถูกเก็บกดมานาน สุดท้ายแล้ว คดีก็คลี่คลายลงได้ด้วยเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ จากไดอารี่ของเขา ที่เผยให้เห็นความขัดแย้งภายในจิตใจ อาจารย์ปราชญ์ไม่ได้ถูกฆ่า แต่เขาพยายาม "ปลดปล่อย" higherself ของตัวเอง ซึ่งในความหมายของเขาคือการปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการของความคาดหวังที่เขาสร้างขึ้นมา เขาป่วยด้วยภาวะทางจิตที่ซับซ้อน และการค้นหา higherself ได้กลายเป็นการหลงทางเข้าไปในเขาวงกตของจิตใจตนเอง ผมเห็นรอยยิ้มสุดท้ายของเขาในรูปถ่ายมันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสงบ แต่มันคือรอยยิ้มที่กำลังจะแตกสลาย higherself ที่เขากล่าวถึงนั้น ไม่ใช่ใครอื่น มันคือความป่วยไข้ทางจิตที่เขาพยายามทำความเข้าใจด้วยแนวคิดของตัวเอง

คดีนี้สอนให้ผมรู้ว่า บางครั้ง สิ่งที่เราเชื่อว่าเป็นแสงสว่างนำทาง higherself ที่เราแสวงหา อาจจะเป็นเพียงเงามายาที่สะท้อนความต้องการอันบิดเบี้ยวภายในจิตใจเราเอง การเข้าใจ higherself ไม่ใช่การค้นหาตัวตนที่สมบูรณ์แบบ แต่คือการยอมรับทุกส่วนที่เราเป็น ทั้งดีและร้าย เพื่อที่จะก้าวเดินต่อไปได้อย่างแท้จริง ความจริงอาจเจ็บปวด แต่การหลีกหนีด้วยภาพลวงตาจะนำมาซึ่งความมืดมิดที่ไม่อาจแก้ไขได้ higherself ที่แท้จริงคือการยอมรับความจริงในใจเราเอง และนั่นแหละคืออิสรภาพที่แท้จริง